اضطراب
اضطراب واکنشی طبیعی به فشار روانی است که دارای مولفه های رفتاری بدنی و ذهنی است.اضطراب زمانی به مشکل تبدیل می شود که به صورت پاسخی غیرواقع بینانه در اید یا آنکه بی دلیل تداوم یابد.در برخی موارد تجربه ی اضطراب خود منبع پریشانی می شود و فرد مضطرب به اضطراب درباره ی اضطراب دچار می شود.
اضطراب ممکن است به صورت اضطراب شناور،ترس های اختصاصی حمله های هراس استرس پس از ضربه و فرسودگی تظاهر کند یا آنکه با رفتارهای وسواسی-اجباری بروز کند.هر یک از این انواع اضطراب را می توان از طریق کاربرد آموزش کنترل اضطراب (AMT) مورد مداوا قرار داد.اما مناسب بودن یک شخص برای هر رویکرد درمانی معین به خصوصیات آن فرد بستگی بسیاری دارد.
سه روش اصلی کنترل اضطراب عبارتند از:
۱-کنترل علایم جسمی ۲-کنترل افکار نگران کننده ۳-کنترل هراس
کنترل علایم جسمی شامل آن است که مراجع از کنترل عضلانی کافی برای دستیابی به حالت آرامش که برخلاف تنش جسمی است برخودار شود و نیز آموزش روش تنفس کنترل شده که برخلاف تند نفس کشیدن است. در کنترل تفکر مراجع برای شناسایی و مبارزه با افکار پریشان کننده نشخوار فکری و خیال پردازی فنونی را یاد می گیرد.کنترل هراس عبارت است از آماده کردن مراجع برای کنترل تنش هایی که شدید شده و به صورت حمله هراس درآمده اند.
درمان
رویارویی به دقت طرح ریزی شده با موقعیت یا شی ترس انگیز ارتباط آن را با اضطراب می گسلد.رویارویی به مراجع فرصت یادگیری این نکته را می دهد که در یک موقعیت ترس انگیز خاص دچار آسیب شخصی نخواهد شد. رویارویی مکرر این اعتقاد را قوت می بخشد و اطمینان به خود از دست رفته را به مراجع باز می گرداند.
رویارویی را می توان به سه شکل زیر به کار بست:
۱-در عالم خیال
۲-در جلسه درمان-از جمله جلسات سرمشق دهی
۳- در زندگی واقعی.
مرکز مشاوره و خدمات روانشناختی دانش
۳۳۳۵۴۳۴۸